woda

Po raz kolejny gościliśmy w klasie 2 c i po raz kolejny cieszyłam się, że mogłam być na lekcji, na której uczniowie sami dochodzili do wiedzy i byli tak przyjaźnie nastawieni do siebie. A o to chodzi we współczesnej szkole!

Już od samego początku drugoklasiści byli zaintrygowani, bo Panie, rozpyliły nad nimi kropelki wody. Bez problemów, więc odgadły, jaki temat będą rozpracowywać:)

Panie: Monika Wardęcka i Emilia Pałecka przygotowały lekcję na temat wody, a uczniowie sami doszli do wniosku, że bez wody nie ma życia.

Scenariusz zajęć opiera się na koncepcji kształcenia wielostronnego Wincentego Okonia. W znacznym stopniu odwołuje się do strategii P, czyli samodzielnego dochodzenia do nowej wiedzy poprzez odkrywanie i rozwiązywanie problemów oraz strategii O – koncentrującej się na działaniu i rozwijaniu operacji umysłowych uczniów. Poznanie świata odbywa się za pośrednictwem aktywności spostrzeżeniowej i działaniowej człowieka. W procesie uczenia się nie można oddzielić myślenia od działania i przeżywania, dlatego tak istotne jest, aby uczeń miał szansę doświadczać różnych form aktywności w trakcie lekcji, wówczas istnieje szansa na trwałe przyswojenie wiedzy. Jestem pewna, że po tej lekcji uczniowie rozumieją znaczenie wody dla życia, ludzi, zwierząt, roślin, znają jej stany skupienia (wszystkie stany zobaczyli podczas eksperymentowania) oraz obieg wody w przyrodzie. Drugoklasiści doszli też do wniosku, że wodę należy oszczędzać, bo kiedyś może jej zabraknąć. Kolejny raz podkreślam - SAMI! 

Pani Moniko, Pani Emilko, Pani Joasiu, Uczniowie klasy IIc, wszyscy obserwujący lekcję (zdalnie też) byli pod wrażeniem tej bezpośredniej relacji ze światem

DNA

Powyższe pytanie kluczowe zadała uczniom z klasy 8b pani Dominika Wysocka - Bieda, nauczycielka biologii, która zaprosiła nauczycieli i studentów ze Szkoły Ćwiczeń na dwugodzinną, bardzo interesującą lekcję.

Scenariusz zbudowany jest na konektywistycznej teorii uczenia się, według której uczniowie potrafią wyszukać informacje, zgromadzić je i przetworzyć, rozwijając przy tym krytyczne myślenie.  Lekcja opierała się również na strategiach oceniania kształtującego, którego zadaniem jest wskazywanie uczniowi błędów w myśl zasady „Człowiek uczy się na błędach” (cele lekcji, kryteria oceniania, informacja zwrotna, pytanie kluczowe, uczenie się we współpracy, ocena koleżeńska, samoocena). Nauczyciel podczas lekcji oraz przed lekcją pełni funkcję mentora oraz organizatora procesu uczenia się. Zdecydowanie większą część pracy wykonuje, przygotowując lekcję. Nauczycielowi w realizacji zajęć pomagali eksperci, wybrani spośród uczniów wykazujących się wiedzą i umiejętnościami w dziedzinie genetyki. Eksperci pomogli w przygotowaniu zadań na lekcję oraz służyli pomocą zespołom w czasie lekcji - udzielając wskazówek w przypadku wystąpienia trudności - bez podpowiadania oczywiście:) Podczas lekcji widziałam wyraźną indywidualizacją pracy i bardzo się z tego cieszę.

Nie na darmo mówi się, że:  Człowiek najlepiej uczy się w grupie, bo na tej lekcji było to bardzo widoczne. Uczniowie współpracowali, ucząc się od siebie nawzajem oraz ponosząc współodpowiedzialność za powierzone zadania.

I tak przy stanowisku nr 1 „DNA na statywie” uczniowie wg instrukcji budowali model DNA na statywie, przy stanowisku nr 2 „DNA z papieru” grupa tworzyła z papieru model DNA, przy stanowisku nr 3 „Planszówka” uczniowie grali w grę planszową, przy stanowisku nr 4 „Zabawa z QR-kodami” uczniowie mieli za zadanie rozwiązać cztery zakodowane ćwiczenia rozmieszczone w różnych miejscach w szkole. Co 15 minut młodzież zmieniała miejsce pracy, co pozwoliło na rozprostowanie kości i chwilę relaksu:)

 Pod koniec lekcji palce uczniów śmigały aż miło po klawiaturach smartfonów w celu wykonania testu podsumowującego zajęcia przygotowanego na platformie quizizz, a udzielone ​odpowiedzi pokazały, że w głowach pozostało bardzo dużo:)

Dziękuję Pani Dominice, Ekspertom i Uczniom z klasy 8b, że mogłam obejrzeć lekcję, podczas której wszyscy byli mocno zaangażowani w osiągnięcie celów, współpracowali ze sobą, dobrze się przy tym bawiąc. Pozostali obserwatorzy również nie szczędzili słów uznania:)

Marzena Wolska

lekcjaTIK

Tym razem nauczyciele z siedmiu szkół realizujących projekt w ramach Szkoły Ćwiczeń oraz dwie przemiłe studentki z UAM-u obserwowali lekcję kodowania z elementami  programowania  prowadzoną przez panie: Anitę Rzepkę i Elżbietę Żak. Uczniowie po strzałkach mknęli do celu, ucząc się przy tym wyszukiwania i przetwarzania informacji, prezentacji wiedzy, współpracy i komunikowania  w procesie uczenia się. Zadania były trudne, ale nasi uczniowie poradzili sobie z nimi świetnie. Nie zawsze trafiali za pierwszym razem, ale najważniejsze, że umieli naprawić błąd, a potem już bez przeszkód dotrzeć do celu:)

Kodowanie na dywanie, jest początkowym etapem programowania. Podstawowym jego celem jest ułatwienie komunikacji między ludźmi, poznanie podstawowych zasad programowania, rozwijanie myślenia komputacyjnego (algorytmicznego). Kodowanie i programowanie mają na celu przede wszystkim naukę kreatywnego rozwiązywania problemów, a także uczenie dzieci podstawowych umiejętności, które będą̨ wykorzystywane w dorosłym życiu.  Zainteresowanie dzieci kreatywnym, eksperymentalnym podejściem do problemów pozwala na zharmonizowany rozwój i nastawienie dzieci na nowoczesne rozwiązywanie zadań.  Im wcześniej rozpoczniemy naukę kodowania i programowania, tym więcej umiejętności będziemy w stanie przekazać uczniom. Cieszę się, że nasi podopieczni połknęli bakcyla i dwugodzinna lekcja minęła bardzo szybko:)

Bardzo podobało mi się, że aby osiągnąć cel, uczniowie spacerowali po szkole.

Panie odwołały się do doświadczeń dzieci. Zadały kilka pytań np. Gdzie, na co dzień spotykają strzałki? Co mogą oznaczać strzałki? Do czego służą? Uczniowie podzieleni na dwie grupy mieli za zadanie dotrzeć do wskazanego miejsca - wyjścia ewakuacyjnego wyznaczonego do opuszczenia szkoły dla uczniów z sali 27 w razie alarmu w szkole. Mimo, że grupy dotarły do celu inną drogą, osiągnęły go:)

To ważne, żeby wiedzieć, że do osiągnięcia celu może prowadzić wiele dróg... Tego staramy się nauczyć naszych podopiecznych:)

Dziękuję pani Anicie Rzepce i pani Elżbiecie Żak za przygotowanie i poprowadzenie tej wspaniałej lekcji:)

Marzena Wolska 

szkola cwiczen

10 i 11 stycznia 2022 roku po raz drugi spotkali się wszyscy uczestnicy Szkoły Ćwiczeń w Gminie Barcin i po raz kolejny poruszono kilka ważnych problemów.

Pani Katarzyna Zajączkowska poprowadziła warsztaty na temat: "Trudności z motywacją do nauki języka, a brak egzaminu ustnego w kl. 8", "Rola błędu i metody aktywizujące na lekcji - okiem praktyka". Moderatory wywołali dyskusję na tematy:  Współczesne ocenianie-, Za co? Ile? Dlaczego? Czy ocena motywuje? Problemy nauczycieli j. obcych związane z ocenianiem. Jak oceniać, aby ocena rzeczywiście odzwierciedlała wiedzę uczniów? Rola oceny. Komunikacja bez poprawności czy poprawność bez komunikacji? Jak pogodzić presję egzaminów z nie do końca poprawnym użyciem języka. Jak dobór odpowiedniej strategii wpływa na aktywność ucznia. Umiejętność komunikowania się Rodzic-Uczeń-Nauczyciel.

Warsztaty nt. "Metodologia badań naukowych ze szczególnym uwzględnieniem eksperymentu” – poprowadziła p. Wiesława Kitajgrodzka z KPCN - u Bydgoszcz. Warsztaty nt. "Czynniki motywujące uczniów do nauki, w tym właściwa komunikacja (relacja) uczeń- nauczyciel) „ – poprowadziła p. Izabela Nowakowska, KPCN Bydgoszcz (ekspert). Dlaczego warto uczyć programowania? - na to pytanie odpowiedział p.  Przemysław Roszek. Matematycy z zainteresowaniem współpracowali z panią Justyną Prud z KPCN-u Bydgoszcz, która poprowadziła spotkania na temat: "Unschooling - forma edukacji, w której uczenie się opiera na zainteresowaniach, potrzebach i celach lekcji" oraz "Metody pracy z uczniem o specjalnych potrzebach edukacyjnych na matematyce".

Ostatnie stacjonarne spotkanie sieci współpracy odbędzie się 30 i 31 maja 2022 roku.

Marzena Wolska

lekcja

Uff, ile energii i emocji było na tej lekcji u pierwszaków. Trudno było za nimi nadążyć, na szczęście paniom: Agnieszce Błażejewskiej i Agacie Baczyńskiej się udało. Dowiedziałam się od towarzyszących mi pań uczących w klasach I-III, że w styczniu uczniowie klasy pierwszej  powinny swobodnie wykonywać działania matematyczne w zakresie 10, a te nasze pierwszaki bez większych problemów operowały liczbami nawet trzycyfrowymi. Jak to możliwe?

Po prostu dzieci uczą nauczyciele, którzy nie chcą ich i siebie ograniczać. I tak trzymać! Trzeba wykorzystać naturalną ciekawość i aktywność dzieci w tym wieku i sprawić, żeby same odkrywały, tworzyły zasady matematyczne i jeszcze cieszyły się z tego...

Scenariusz lekcji Bąbel matematyczny, czyli zadania-wyzwania oparty jest na konstruktywistycznym modelu kształcenia, który uwzględnia pracę grupową, gdzie nauczyciel pomaga dziecku odkrywać wiedzę, inspiruje do działania,  zachęca do wypowiedzi, argumentowania, szukania informacji i podejmowania wyzwań matematycznych. To sprzyja rozwijaniu odpowiedzialności za własne uczenie się. 

Uczniowie byli zaangażowani w wiele działań, w pewnym momencie zamienili się nawet w "żywe liczby". Na zajęciach dodawali, odejmowali, mnożyli, porównywali, wskazywali dziesiątki i jedności, setki i układali sekwencje. To wszystko robili, ciągle się ruszając.  Wyszło świetnie, bo chyba  wszyscy już wiedzą, że ruch usprawnia pracę mózgu.

Myślę, że dr Mirosław Dąbrowski - twórca Bąbla Matematycznego pochwaliłby to, co się działo na tej lekcji, bo Panie i Uczniowie pokazali, że można  rozwijać zaradność matematyczną bez zbędnych kosztów takich jak znudzenie czy brak wiary w swoje możliwości.

Na lekcji gościliśmy zdalnie (na Teams) dwie studentki z Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Cieszę się bardzo, że mogły uczestniczyć w tej lekcji:)

Marzena Wolska

PS Trzeba zobaczyć filmik instruktażowy, który nagrały Panie dla swoich Uczniów!